Średniowiecze

Zjednoczenie chorwackiej i węgierskiej korony pod panowaniem Kolomana I nie zabezpieczyło Chorwacji ani przed Wenecją, ani przed innymi najeźdźcami. Po śmierci króla v. 1116 r. Wenecja zaatakowała Szybenik, Zadar i Biograd, w 1125 r. niszcząc dawne miasto koronacyjne. Najbardziej haniebna napaść miała _ sce w 1202 r., kiedy tysiące przybyłych do Wenecji uczestników IV krucjaty otrzymało wsparcie w zamian za zdobycie Zadam. Miasto poddało się, lecz nie zważając na krzyże wywieszone na murach, krzyżowcy wymordowali wielu mieszkańców. Rzeź i rabunek kościołów tak wzburzyły papieża Innocentego III, że ekskomunikował Wenecjan za ich niegodne czyny. Zajęcie Zadaru było dopiero początkiem weneckiej ekspansji na Adriatyku. W latach 1320 -1330 włoskie miasto-państwo przejęło kontrole nad Splitem, Trogirem, Szybenikiem i Pulą. W 1409 r. król Władysław z Neapolu, pretendent do korony węgierskiej, sprzedał Wenecji prawa do Zadaru i reszty Dalmacji za 100 tys. dukatów. W ciągu niespełna 10 lat Wenecja podporządkowała sobie prawie całą Dalmację i utrzymała nad nią kontrolę aż do chwili, gdy francuska armia rewolucyjna położyła kres jej niezależności w 1797 r.

Tatarzy atakują
Państwo węgierskie równie nieskutecznie broniło się przed nadciągającymi ze wschodu Tatarami, którzy w 1238 r. przedarli się przez Węgry : Chorwację, burząc między innymi katedrę zagrzebską, ukończoną zaledwie 21 lat wcześniej. Węgiersko-chorwacki władca Bela IV musiał uciekać aż do dalmatyńskiego Trogiru, który m przypadku odmowy wydania króla mógł podzielić los Zadaru.