Wprowadzenie

Ze wszystkich krajów byłej Jugosławii Chorwacja ma najwięcej do zaproponowania odwiedzającym ją wczasowiczom. Mimo że jej powierzchnia jest prawie sześć razy mniejsza niż terytorium Polski, cechuje ją wyjątkowa różnorodność. W głębi lądu gęste lasy i wapienne góry są poprzetykane jeziorami i wodospadami, a wzdłuż wybrzeża ciepłego i czystego Adriatyku ciągną się tysiące wysp - od żyznego Hvaru po jałowe, lecz piękne Kornati. Zagrzeb to pod wieloma względami typowo środkowoeuropejskie miasto. W kawiarniach i architekturze stolicy jest coś więcej niż tylko klimat Wiednia czy Budapesztu. Na północ od miasta ciągną się Wzgórza Samoborskie, usiane winnicami, zamkami i XIX-wiecznymi uzdrowiskami, idealne na wycieczkę samochodem. W ciągu mniej więcej dwóch tygodni można poznać wszystkie typy chorwackiego krajobrazu. Niektórzy decydują się na włóczęgę po Istrii - swoistej nadmorskiej Toskanii - lub też zaliczają kolejne dalmatyńskie wyspy. Warto także uczestniczyć w którymś z wielu festiwali, pokazujących, w jaki sposób Chorwaci definiują swoją tożsamość narodową oraz czym różnią się od braci Słowian. Urozmaicone piękno przyrody oraz żywe tradycje nie są jedyną atrakcją Chorwacji. Przez wieki najeźdźcy, kupcy i inni przybysze pozostawiali ślady na tym terenie. Włoscy artyści i architekci byli aktywni na Istrii i w Dalmacji, a wspaniała gotycka i renesansowa sztuka oraz architektura są chlubą wybrzeża adriatyckiego. Z kolei w barokowych budowlach użyteczności publicznej w środkowej i wschodniej części kraju można dostrzec splendor monarchii austrowęgierskiej - uroczy,; nieoczekiwany przejaw wyrafinowania w rolniczym i słabo dziś zaludnionym regionie.